Μία* κάποια αυστηρότητα | 1

από το site sexandmia.blogspot.com το οποίο δυστυχώς προς το παρόν είναι μόνο για λίγους με τις ευχές μας να επιστρέψει σύντομα κοντά σε όλους μας

 

Με τον D. είχαμε μιλήσει για λίγο στο ίντερνετ. Τον είχα βρει εγώ. Για έναν περίεργο λόγο, εγώ ήμουν αυτή που προσέγγιζε πάντα πρώτη τους κυριάρχους με τους οποίους κατέληγα να βγω ραντεβού. Μιλούσαμε κυρίως στα αγγλικά, αυτή ήταν η μητρική του, και σε αντίθεση με τους περισσότερους είχε έναν τόνο στο γράψιμο, ο οποίος χωρίς ποτέ να γίνεται προσβλητικός, με είχε ήδη κεντρίσει. Δεν έκανε τις συνηθισμένες ερωτήσεις για το τι μου αρέσει και τι ονειρεύομαι να μου κάνουν. Αντίθετα ήταν πιο κοφτός, με αρκετές ερωτήσεις. Χωρίς ποτέ να γίνεται διηγηματικός στις περιγραφές του, είχε κάτι που με ερέθιζε.

Θυμάμαι σε ένα από τα πρώτα του email μου είχε γράψει τους λογους για τους οποίους μπορεί να απέριπτε μια υποτακτικής φύσεως γυναίκα.

Το πρόβλημα με τις περισσότερες υποτακτικές είναι ότι έχουν τις δικές τους φαντασιώσεις, τα δικά του όρια και ανάγκες, οπότε χάνουν την ουσία του να είναι υποτακτικές. Εγώ για παράδειγμα χρησιμοποιώ μια μίξη παιχνιδιών εξευτελισμού και τεστ των ορίων πόνου ως την αγαπημένη μου μέθοδο κυριαρχίας. Είναι και τα δυο σημαντικά. Ο πόνος έρχεται από την προσωπική σκοπιά του σεβασμού των συνεπειών μιας πράξης και της διαχείρισης της τιμωρίας, συμπεριλαμβανομένης της υπενθύμισης του ποιός είναι πραγματικά το αφεντικό. Ο εξευτελισμός είναι κάτι το διαφορετικό, εμπεριέχει το πνευματικό επίπεδο. Το να χάσεις τα πιο βασικά σου δικαιώματα και τον αυτοσεβασμό σου χρειάζονται για να μπεις στη θέση σου. Η ουσία του μονοπατιού προς τη σκλαβιά. 


Θυμάμαι ότι ακόμα και στα αγγλικά η λέξη “σκλαβιά” μου είχε φανεί σχεδόν σοκαριστική. Ναι, η λέξη σκλάβα ήταν μια λέξη στην οποία είχα μάθει να απαντώ. Αλλά ποτέ δεν την έπαιρνα τοις μετρητοίς. Αυτά ήταν παιχνίδια. Όταν τέλειωναν, εγώ απλά επέστρεφα σε αυτό που ήμουν. Μια ανεξάρτητη γυναίκα με μια πλήρη ζωή. Μου φάνηκε μια ενδιαφέρουσα πρόκληση. Ακόμα περισσότερο όταν μου έγραψε περισσότερα.

Το να κάνεις ό,τι σε προστάζει ένας Κύριος είναι απλά αυτό. Εάν πρέπει να κάνεις τα πάντα σύμφωνα με τη θέλησή σου, τότε εξουσιάζεις από τη θέση της υποταγής. This is a no-no. Το νόημα της υποταγής και η είσοδος σε μια ζωή σκλαβιάς είναι το να παραβιάζεις τη θέλησή σου. 

Να πάλι η λέξη σκλαβιά και ένιωσα κάτι μέσα μου να επαναστατεί. Μα τι πίστευε; Οτι ζούμε στον Μεσαίωνα ή ότι είμαι το είδος της γυναίκας που θα παραδόσει τα όπλα σε έναν άντρα και θα ζει για να τον υπηρετεί; Η αντιδραστική μου φύση επαναστάτησε, σχεδόν φώναξε.

Και το email συνέχιζε:  Ο όριος των ελέγχων νοητικά και σωματικά είναι σημαντικός. Πολλά από αυτά δεν είναι καν σεξουαλικά. Είναι ο έλεγχος πάνω σου με πολλούς τρόπους ακόμα και από απόσταση.

Η όλη κατάσταση μου φάνηκε ενδιαφέρουσα. Και η αλήθεια είναι ότι είχε δίκαιο. Λόγω προσωπικότητας και ενδεχομένως ευφυίας, δεν είχα καταφέρει μέχρι τότε να βρω κάποιον ο οποίος να μπορεί να μου επιβάλει πράγματα που εγώ δε λάτρευα να κάνω. Μέχρι τότε η εμπειρίες μου περιορίζοταν στην εκπλήρωση των δικών μου θέλω, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Πάντα ήξερα ότι κατά βάθος εγώ είχα το πάνω χέρι και είχε αρχίσει να γίνεται βαρετό.

Αποφάσισα, λοιπόν, να τον συναντήσω.

Συνεχίζεται.